Vanwege oppas technische redenen moest ik helaas de koffietocht op 27 maart laten schieten. Jammer, het was mooi weer, wel koud, en er was een leuke groep bij elkaar. 's Middags ben ik zelf even gaan fietsen, rondje Knardijk, Hajé, Hollandse - Gelderse en Overijsselse Hout. Kan een drukke route zijn op een mooie zondagmiddag.
Nu heb ik nog altijd geen bel op mijn stuur gemonteerd, dus er zat niets anders op dan 'voor' en 'tegen' liggers rustig te naderen en te verzoeken aan de kant te gaan. Dat gaat doorgaans prima. In tegenstelling tot het luiden van de bel brengt het roepen van 'Mag ik even passeren' louter instemmende reacties. 'Oh ja, natuurlijk, sorry hoor', waarna de recreant aan de kant gaat fietsen en mij er langs laat.
Het luiden van de bel wil nog wel eens verkeerd vallen bij medeweggebruikers. Je ziet ze denken: 'komt weer zo'n idioot die het pad onveilig wil maken', of ze denken: 'wij mogen hier ook lopen of fietsen'. En dat is natuurlijk ook zo. Maar die bel is er alleen maar ter afwending van gevaar, zoals ook de claxon op de auto. De meeste paden zijn er zo op gebouwd dat je met twee fietsen naast elkaar kunt fietsen. Je kunt dus prima passeren, maar niet als er iemand midden op het pad fietst en ook niet wanneer er kinderen op het pad spelen. Je moet dus wel bellen om zonder ongelukken te kunnen passeren. Dat je daarbij vaart mindert lijkt mij logisch.
Het ergst zijn de mensen die haast in paniek raken wanneer ze de fietsbel horen luiden. Afgelopen weekend was ik met een maat in Almere bij de Oostvaardersplassen. hij had een bel, dus hij belde. De fietser voor ons - we fietsen in dezelfde richting - reed midden op het pad en begon als een bezetene om zich heen te kijken om te zien waar dat geluid van die bel vandaan kwam. Hij keek nog net niet in de lucht of het geschal van de bel wellicht uit de hemel kwam. Toen die beste man zag dat we achterop kwamen, begon hij zich slingerend een weg te zoeken aan de rand van het fietspad. Wij zagen het onheil al aankomen; de recreant belandde met zijn voorwiel naast het pad en dan kun je maar beter niet passeren. De kans is namelijk groot dat die uit alle macht probeert weer terug op het pad te komen, wat door de toch wel hoge rand niet zal lukken. Dat deed deze man niet. Het achterwiel werd ook in het zand geparkeerd en met beide benen op de grond zag hij met angst in de ogen ons rustig voorbij fietsen. Al die toestand is nergens voor nodig.
Punt is dat veel mensen in de stress schieten als ze een fietsbel horen. Alsof er een kudde losgeslagen stieren aan komt stuiven. Nee, het zijn fietsers, oké racefietsers, die er gewoon op willen wijzen dat ze gaan en willen passeren. En daarvoor hebben we een klein beetje ruimte nodig. Meer niet.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten