Een heftige week

Een vreemde heftige week, met veel verschillende emoties. Op 23 april ging ik even bij de huisarts langs met vage klachten. Pijn op de borst, soms na inspanning en zeker in de ochtend na het wakker worden. Ik dacht eerst aan een opspelende borstspier of aan de slokdarm die na overgeven in het weekend ervoor misschien nog voor wat pijn kan zorgen. Kort gezegd: de huisarts vertrouwd het niet en laat een ECG maken. Die is in orde. Dan stuurt hij mij door voor een inspanning ECG (fietsen aan de monitor) in het MC|Lelystad. Dat was echter niet mogelijk, noch in Emmeloord, noch in Lelystad. Cardioloog dr. Baars laat mij opnemen in het ziekenhuis met de mededeling: dit ga je niet leuk vinden, maar ik doe het toch. Zo zit ik volkomen onverwacht een nachtje in het ziekenhuis. De verwachting van iedereen is dat ik na het fietsen op vrijdag en wat onderzoek weer naar huis kan. Bloedonderzoek wees echter uit dat het Troponin T gehalte verhoogd was, wat duidt op een hartinfarct. Dat was enorm schrikken natuurlijk. Na het weekend volgden een hartkatheterisatie en een hart echo. Daaruit bleek dat de pijn op de borst en het mogelijke zuurstofgebrek in de hartspier niet heeft geleid tot een infarct; er is geen weefsel afgestorven. Ook zijn er geen aders gevonden die vernauwd zijn of dreigen te verstoppen. Er zijn verschillende mogelijkheden; moeilijk uit te leggen. Afgelopen dinsdag ben ik uit het ziekenhuis ontslagen met een reeks aan pillen om bloed te verdunnen, stolsels te remmen en het hartritme te regelen. Voorlopig neem ik rust om bij te komen, van de schrik en van de emoties. Verder staat een afspraak met een internist gepland om te zien of er een oorzaak is voor mijn plotselinge hartklachten. Tevens ben ik vandaag begonnen met revalidatie en fysiotherapie. Zo zie je dat je plotseling je dagelijkse routine compleet kunt omgooien!